|
داستان کلاغ های سیاه |
|
به روایت بام هایی که هیچ دوستی در هیچ کجای دنیا ندارند |
پیرمرد:پسرم می شه اون پنجره رو ببندی؟ پسر:ببندم؟هوا که خوبه پدرجان. پیرمرد:معلومه آقاجون ... هوا که بد نمی شه.ولی سوز داره،دقت کن همین نسیم ملایم و دوست داشتنی که اول صبحی فکر می کنی خیلی شاعرانه و به قول شما بی ریشه ها کلی رمانتیکه،یه سوزی پشتش داره که ... که ... مرحوم ابوی می گفت سوز گداکش ...خدارحمتش کنه. پسر:خدا رحمت کنه ... البته بلانسبت شما...گدایی و این جور وصله ها به شما نمی چسبه.پیداست واسه خودتون یه پا ... پیرمرد:حالا اگه جیبمم گدا نباشه،همه ی استخوونا و کلیه و معده و فتخم بد جوری ... ای بابا ... ئه ... اون پنجره رو ببند یخ کردم. پسر:[بی اعتنا]هواخوبه پدر.اینجا زود دم می کنه. پیرمرد:شما چی می نویسی سه ساعته؟ پسر:دارم کارامو انجام می دم پدر ... بااجازه ی شما. پیرمرد:سه ساعته هی داره می نویسه...هی می نویسه.مگه داری وصیت نامه می نویسی بچه؟ پسر:[با تعجب و شرم]بله؟ نه پدر دارم کارامو انجام می دم پیر مرد:مثل این که تصمیم نداری اون پنجره رو ببندی؟یخ کردم پسر:یخ کردم چیه پدر؟تازه اول اردیبهشته پسر از جایش بلند می شود ،پنجره را می بندد و دوباره می نشیند پسر:بفرما... پیرمرد:قربونت پسر:گرم شدین حالا؟...آخه شما که نمی دونید اگه این پنجره از همین اول صبح بسته باشه ، تا چند نفر بیان و برن دیگه نفسی برای آدم باقی نمی مونه پیرمرد:[با حالت یک عاقله مرد]اگه نتونی نفس بکشی بهتر از اینه که هی سوز و سرما رو بکنی تو اون سینه ات... عیب شما اینه که زیادی جوونی... اصلا شما تا حالا فکر کردی ممکنه با یه سرما خوردگی بیوفتی و ...بلانسبت قد و بالات ... بیوفتی و ... بمیری؟ پسر:ئه...؟آقا ؟... شما که با یه نسیم ما رو بردی تا سینه ی قبرستون... پیرمرد:نگو این حرفو...نگو نسیم...اگه پنجاه سال از الانت بزرگتر بودی.اگه پنجاه سال دیگه تجربه داشتی می فهمیدی... همین به قول شما باد کوچولو،کاری میکنه که راحت هر چی ویروس وباکتری از دماغ و دهن این گره گوره ها بیرون اومده بره تو حلق منو شما...بعد کافیه چند سالی بگذره.اون وقته که همچین درد و مرض همه جونتو پر می کنه که بیا و ببین...تازگی ها هم که هر روز یه درد جدید در میاد یه روز ایدز ،یه روز هپاتیت،یه روز سیاه زخم... پسر:ایدزو هپاتیت که این طوری منتقل... پیرمرد:هیچی نگو که گوشم پره...شماها چه ساده اید... این حرفارو این دکترا بلغور می کنن تا شما رو راه گم کنن...فکر کردی راسته؟خدا همشونو سنگ کنه که اینطور جوونای مردمو راه گم میکنن پسر:[باخنده ای کمی تمسخر آمیز]نه پدر این چیزا دیگه ثابت شده ست.اگه قرار بود... پیرمرد:نگو این حرفو آقاجون،نگو ... شما که تحصیل کرده ای... چی تو این مدرسه ها یادتون دادن؟چرا این قدر ساده اید؟همین دکترا...همینا که فکر میکنی خیلی راست می گن و خیلی دوست داشتنی و مامانی ان ،همشون یه ماسک به صورتشونه.شما به من بگو چرا...بگو چرا؟ پسر:خوب علم پیشرفت کرده . الان دیگه... پیرمرد:نه... نه ... نه ... ساده ای.این قدر این علم لعنتی رو تو سر من نزن...علم اگه میتونست دردی رو دوا کنه که جوونی مثل تو با این سنو سال و این تحصیلات این قدر ابله نبود... پسر:[با شرم]ای بابا ... فکر کنم اگه تا چند دقیقه دیگه مهندس نیاد به چیزای دیگه هم متهم بشم پیرمرد:شما باید حرف منو قبول کنین.این حرف مال یه آدم نیست مال هفتاد هشتاد سال تجربه ست...این قدر ساده نباش.مرگ نزدیکه ! قبول نداری؟ پسر:بله قبول دارم...یه ذره تحمل کنین،مهندس میرسه...الان جواب اس ام اس ئم رو داد. پیرمرد:خوب حالا که قبول داری مراقب خودت باش...خوب لباس بپوش،هر هوایی رو نکن تو ریه هات...زود به زود برو مستراح...غذای خوب بخور،کافیه این کارا رو نکنی...اون وقته که بعد از ده دوازده سال... پسر:[با لحنی که انگار میخواهد پیرمرد را از سر باز کند]بله بله... پیرمرد:بعد از ده دوازده سال کارت تمومه...آخر خط. پسر:بله ببخشید من کار دارم،اگه اجازه بدید... پیرمرد:خوب می دونی آخر خط هم خیلی سخته...میدونی...تو آخر خط اگه فقط یه قدم برداری می رسی به ته ته آخر خط...بعدشم که مرگه ...خوب مرگم که خیلی دردناکه...این طور نیست؟ پسر:[باعجز]بله شاید... پیر مرد:مرگ واقعا دردناکه ...دست از جوونی بردار ...مرگ واقعا دردناکه،مرگ واقعا دردناکه،مرگ واقعا دردناکه... پسر:بله متوجه شدم پیرمرد:شما عادت دارین این قدر وسط حرف مردم بپرین؟دارم حرف میزنم.آخه مگه تو مدرسه به شما ادب یاد ندادن؟نپر وسط حرف من پسر:پدر جان متوجه شدم...من کار دارم.الان دو ساعته که... پیرمرد:ای بابا مگه شاش داری پسر...تازه اول صبه!تا شب وقت هست.کار مهمه یا ادب؟هان؟ پسر:بله پیرمرد:بله و ...داشتم چی می گفتم؟ پسر:می فرمودید مرگ خیلی دردناکه... پیرمرد:نه ،داشتیم درمورد ایدز صحبت می کردیم،کلک پسر:[با خجالت]نه پدر... پیرمرد:بله...شما مشکلت اینه که زیادی جوونی و فکر می کنی می تونی همه رو خر فرض کنی...راستی هوا چه قدر گرفته اس؟میشه درو باز کنی؟ پسر:من که گفتم پدر جان.این جا زود دم میکنه... پیرمرد:بله ... مثل اینکه تهویه ندارید؟نه؟ پسر:نه خیر. پیر مرد:خیلی خطرناکه ها.می دونستی؟ پسر:نه خیر. پیرمرد:بله معلومه که نمی دونی.چون شما خیلی جوونی.خیلی جوون تر از اینکه بخوای این چیزارو بفهمی. پسر:[باحالت درماندگی]بله متوجه هستم. پیرمرد:همساده ی بنده تو خونه ی خودش خفه شد و مرد.بگو چرا؟ پسر:چرا؟به خاطر گاز گرفتگی؟ پیرمرد:نه جانم...نه...گاز گزفتگی چیه؟البته گفتن گاز گرفتگی بوده.اما اینو گفتن تا جوونایی مثل تو باور کنن و کسی نتونه چیزی بگه.می خواستن دستشون رو نشه... همه ش کار همین مهندسا بود.با این خونه ساختنشون ... راستی مهندس نیومد؟ پسر:نه الان می رسن دیگه. پیرمرد: راستی مهندس چند سالشه؟جوونه هان؟ قسمتی از نمایشنامه ی طبقه سیزدهم نوشته ی خودم...
+ نوشته شده در یکشنبه دوم تیر 1387ساعت 22:6 توسط نگار |
نمی دونم چه چیز وسوسه ام کرد که دوباره کارامو بذارم تو این وبلاگ.همین چند وقت پیش بود که به خودم گفتم شنبه ی موعود فرا رسیده و باید این یکی رو هم تعطیل کنم.اما دوباره یه حسی توی وجودم احساس می کنم که منو وسوسه می کنه ... احساس می کنم دلم می خواد کسایی به غیر از خودم و دوستام کارامو بخونن.فکر می کنم این یه نیازه ...نیاز به دیده شدن!این دیده شدن چیزی مثل شهرت یا چیزایی شبیه به اون نیست.بیشتر یه نیازیه برای فهمیده شدن،نیاز به این که به همه بفهمونی چی تو سرت میگذره ،چی ناراحتت میکنه،چی برات لذت بخشه و خیلی چیزای دیگه... به هر حال من دوباره برگشتم...
+ نوشته شده در یکشنبه دوم تیر 1387ساعت 22:2 توسط نگار |
"الان که داشتم میومدم بالا وقتی کف پام به دمپایی خورد یخ کردم،سرما تو تنم پیچید،جیشم گرفت... همینه دیگه تا چشمهات رو هم میاد همه چیز زیرو رو میشه هوا ، خودت ، زندگی ..." این چند جمله همین الان از توی دفترم به چشمم خورد.بالاش نوشته بودم" 16 مهر 86 ساعت 11 شب." احتمالا الان هم باید بنویسم :هر چند این سرما خیلی طولانی شده اما گاهی بوی بهار هم به مشام میرسه، هیچ شکوفه ای به چشم نمی خوره و هنوز هم وقتی پام به دمپایی میرسه از رفتن به حیاط پشیمون میشم و کنار بخاری نشستن رو ترجیح می دم و... اما وحشت دارم بالای این چند سطر بنویسم 5 اسفند 86 نمیدونم چی کارباید بکنم تا 6 ماه دیگه این قدر شوکه نشم... گاهی حس میکنم کسی دنبال عقربه ها کرده، درک این همه شتاب خیلی سخته... . البته شاید بشه برای 6 ماه دیگه فکری کرد اما وقتی یک بار دیگه پلک بزنی و با باز شدن پلکت ببینی داری در مورد تولد نوه هات و نا چیزی حقوق بازنشستگی می نویسی احتمالا بد جوری جا میخوری... مثل این که باید خودم دست به کار بشم اگر این عقربه هارو به حال خودشون بزاری ممکنه کار دستت بدن...
+ نوشته شده در یکشنبه پنجم اسفند 1386ساعت 22:43 توسط نگار |
به همین راحتی چهل روز گذشت... به همین راحتی یه داغ بزرگ به دل همه ی ما موند و کک دنیا هم نگزید.دیگه حتی نمی تونیم خودمونو گول بزنیم.حتی اگر خواب هم دیده بودیم تا الان بیدار شده بودیم.اگه قرار بود برگرده تا الان بر میگشت...اگه با انکار ما قرار بود زنده بشه حتما زنده میشد.اما انگار واقعا همه چیز اتفاق افتاده. به همین راحتی چهل روز گذشت...ولی انگار دنیا هنوز ادامه داره.طبیعت به کار خودش ادامه میده.به راحتی فصل عوض میشه...برفای روی قبرش آب میشه ... درختای بالا سرش پر از شکوفه میشن.انگار نه انگار که یک نفر از ما کم شده... انگار نه انگار که امسال دیگه عمویی نیست که از دستش یه اسکناس تا نخورده بگیریم....انگار نه انگار... و به قول دوستی: ما کم کم لبخند به لبامون می آد ، دعوت مردم رو برای عروسی و جشن قبول می کنیم ، مثل هر سال سالگرد تولد وازدواج میگیریم و موقعی که دور هم جمع می شیم بلند بلند میخندیم. اما واقعیت اینه که ما هیچ وقت خوب نخواهیم شد.. تا وقتی که دنیایی هست و اون نیست.... حد اقل تا وقتی که روزای هفته یه جمعه داشته باشه و مادری رو ببینیم که چشم به راه پسرشه ، حد اقل تا وقتی که جمعی توی فامیل وجود داشته باشه و صدای خنده ی بلندش شنیده نشه...حد اقل تا وقتی که سیبی روی زمین وجود داشته باشه و کسی نگه سیب بخور شاید خوشگل شی...آره ما خوب نخواهیم شد شاید تا وقتی که ذهنی وجود داره برای بایگانی خاطره ها مون. آره دنیا هنوز ادامه داره... بغض ما هم حالا حالاها ادامه داره...
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم بهمن 1386ساعت 15:28 توسط نگار |
آهی شدم باز در گلویم... پشت همان بغضی که ازنیستی هست میشود پشت سنگینی دستهایی که می فشارد... تا مبادا بالا بیایم از باریکه ی این تاریکی ها نیست راهی... فرو میروم در سیاهی نقطه ای... با بغضی که تنگتر میشود با راهی که نیست تر میشود با فریادی که فرو تر میشود این شب ها ...
+ نوشته شده در سه شنبه پانزدهم آبان 1386ساعت 21:40 توسط نگار |
راه می رم...روی همین سنگ ها...با دوتا پا،با میلیارد میلیارد واژه،که هیچ کدومشون نمی تونن این همه وحشتم رو توصیف کنن...همشون موقع شادی هستن.وقت ترس می شکنن،پودر می شن،...خاک می شن... خاک؟... خاک... کف پاهام خاکی شده...می ترسم.از این واژه می ترسم...همه ی وجودم می لرزه.آره همین خاک خ ا ک فقط سه حرفه. فقط سه تا.همین سه تا منو می ترسونه. پاهام خاکی شده،کف خونه ام،روی دیوارای اتاق،تو حیاط،وسط جنگل... اصلا همه ی وجودم...همش خاکه،همش ترسه،همش وحشت. کف پاهام خاکیه...یه تیکه مغز چسبیده به پام...یه تیکه مغز؟؟؟ آره...همه ی وجود یکی دیگه...یه ذهن،یه عالمه خاطره چسبیده به پام. وقتی راه می رم لهشون می کنم...شاید توش چندتا داستانم باشه،با شیش هفتا شخصیت،با یه عالمه ماجرا،با همه ی اون چیزایی که یادش رفته بود یادداشت کنه.اگه می نوشتشون نمی چسبید کف پای من.شاید سواد نداشت.چند هزار ساله خاک شده؟مامان و باباش به پای کی چسبیدن؟ یه پیر زن...یه پیر زن داره اون وری میره...اوناهاش...آره،مامانش چسبیده به پای اون.حتما دوسش داشته...اگه دلش واسه مامانش تنگ شه،چی کار می کنه؟ دیگه پا نداره که بره پیشش...شاید باد گاهی می بردش پیش مامانش ... فقط گاهی؟؟؟گاهی خیلی کمه. واسه همین می ترسم...واسه همین گاهی...من گاهی رو نمی خوام... همیشه...من همیشه مامانم رو می خوام. اگه دل من بیوفته یه گوشه ی زمین و اون یه طرف دیگه ی دنیا چی؟دیگه از بادم کاری ساخته نیست. راستی دیروز می گفت نگار تو چقدر نازی...کدوم؟همون...همون پیر زنه... چرا می گفت؟خاک که خوشگل نیست...اصلا هیچی نیست.آره هیچی نیست...مگه هیچی نازه؟ همین دیروز خواب دیدم که بوسش کردم...اگه خاک بشم؟اگه نتونم لبامو پیدا کنم؟ اگه بادهر تیکه شو یه طرف ببره اونوقت چه طوری بوسش کنم؟بدون لب؟ من می ترسم...از این سه تا حرف می ترسم خ ا ک ... من نمی خوام خاک شم... اگه یادم بره آریوبرزن و لهراسب و... و اون باغبون بد اخلاقه و ... رو یاداشت کنم اونا هم زیر یه پایی له می شن.اونا هم خاک می شن. اااه ه ه... یه تیکه مغز چسبیده به پام... شاید وسط هزار تو هاش چندتا هوس هم باشه،چند تا شوق زندگی با یه عالمه باغ بون بد اخلاق... ااااااه ... چه گنده ... شاید یه تیکه هایی ازم درخت بشه،یه درخت با یه عالمه سیب قرمز... از خون تو رگام رنگ بگیره... اه اه دیروز یه سیب خوردم...یه سیب قرمز...شیرین بود...یعنی خون منم شیرینه؟ ای خدا من می ترسم...من نمی خوام خاک شم...من نمیخوام ازهمه ی وجودم فقط سه حرف بمونه خ ا ک ای خدا من دستامو دوست دارم...پاهام...چشام خیلی خوشگله...چرا خاک بشه؟... آره خوشگل ...راس میگم...همین چند روز پیش بود که یکی گفت چشام معصومه... مگه معصوم نیست؟؟؟پس چرا خاک بشه؟؟؟ راستی...تکلیف اون 21 گرم بقیه چی میشه؟... بابا همون دیگه... همون که ایناریتو می گفت... اونم نابود می کنی؟اونو دیگه ازم نگیر... بابا فقط 21 گرمه. جایی رو که تنگ نمی کنه... از لبام و چشام ... از دست و پام...از همه می گذرم.اون 21 گرم بقیه رو نابود نکن... خیلی روش کار کردم.اما فقظ 21 گرم. 21 گرم خیلی کمه...فرض کن... یه عمر جون می کنی تا بزرگش کنی.یه عمر... اون وقت فقط 21 گرم... اگه اشتباه کنم؟اگه به جای بزرگ کردن کوچیکش کنم چی؟؟؟ چی؟...یعنی کمتر از 21 گرم؟ بی انصافیه...بی رحمیه همیشه خواستم بزرگ شه...همیشه... نه ،همیشه هم که نه...اما خوب بیشتر وقتا که خواستم. خودت که شاهدی... خیلی دنیای بی رحمیه... خودت که میگی رحم داری...باشه منم قبول دارم...ولی آخه چرا؟آخه چرا من نمی تونم بفهمم چرا؟ من می ترسم...خودت که می دونی می ترسم... من از نفهمیدن می ترسم...من از ناشناخته می ترسم... من می ترسم.
+ نوشته شده در جمعه چهارم آبان 1386ساعت 19:53 توسط نگار |
باز می چینم از این سرخ گون درختان، رویا را تا به چشیدنی باز از زمزمه ی ابرها پاسخی بیابم به وسعت هفت آسمان... تو چه می دانی... شاید تا سر زدن سپیده ستاره ای هم ساخته باشم به خردی انگشتانم... برای روزهای بارانی تا امانم باشد میان سیاهی ابر ها... روزی که سوار بر شبنمی دوباره پایین بیایم باز می گویمت واگویه ی ابرهای رویا را... خدا را چه دیدی... شاید میان این گشودگی نوا ها تو هم صدایت را باز شناختی...
+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم مهر 1386ساعت 13:54 توسط نگار |
سوگند ... سوگند به پنداری که نیست به امیدی که رفت... به تهوع این روزها به سردی روزهای درد به راستی آنچه نمی دانم، نمی فهمم ، نمی شناسم ... سوگند که ... نمی دانم ، سرّ خستگی روحم را که نمی دانم ... رمز نیمه ی آبان را در تلاطم سخت پندارها سوگند که نمی فهمم... جاودانگی نیلوفر را در افول روزهای سبز سوگند که نمی شناسم... شیرینی شهدگون زنانگی هایم را آن گاه که می خواهم بمانم روی سبزینگی روزهای وهم ... آن گاه که ترجیح می دهم گسی خرمالو را پشت شیرینی شهد های خاطره ...
+ نوشته شده در جمعه بیستم مهر 1386ساعت 19:17 توسط نگار |
نمی آیی؟ نمی آیی تا بجویم آوایت را؟ شاید تو باز کنی این هزار ساله سکوتم را... با همان کلیدی که گفته بودند در صدایت پنهان داری همانی که قرنهاست پشت لبهای خاموشم می فشارمش تا نکند که بفهمم بی تو هم باز شدنی ست تا نکند روشن کنم این هزار ساله خاموشی را... به نوایی جز سلام شیرینت...
+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم مهر 1386ساعت 23:20 توسط نگار |
امروز سپیده ی صبح زیباترین بود، درخشانترین، …اما نه ماندنی ترین… امروز، سپیده زودتر از همیشه گم شد امروز قرص هیچ خورشیدی وسط آسمان ظهرمان نتابید امروز حتی ابر ها هم نای خودنمایی نداشتند، امروز ابر ها در گوشی زمزمه ای به شیطنت نکردند …تا روی خورشیدمان را چرکین کنند… امروز اگر آسمان را راهی بود رهایمان میکرد… دیروز، وعده کردیم با یاسها که فردا را جشن بگیریم دیروز میخواستیم به آسمان تازه نفس رویاهامان درود بفرستیم دیروزها فردایی را رویا میکردند… فردای دیروز ها سبزو نیلی بود فردای دیروزها سیاهی را به دور دست های بی فروغ، پس فرستاده بود فردای دیروز دلش میخواست تداعی خیالی شیرین باشد …خیالی سبز ، خیالی نیلی… فردای دیروز امروز بود… با آن آسمان بی رنگش فردای دیروز امروز بود… با ابرهای لاجونش، با خورشید بی نورش … فردای دیروز امروز است، … امروز امروز، رویاهامان را بار دیگر کشت امروز، همان جلاد خیالهاست که باز تشنه ی خون بود امروز هم رفت با کوله بار نیرنگها… امروز هم رفت با همه ی دروغها… اما نه، رویاهامان نمیمیرند جلاد پست قصه اینجا نیست… دنیای زشت سیاهی مسافرش را باز خوانده… سیاهی رفته از باغ صنوبر های زیبا، آرزو، خسته و تلخ و بی کس نیست… چشمهایم نمیخواهد که ببیند تصویر تلخ امروز، گوشهایم نمی خواهد بشنود باز آوای سردم را… شاید امروز شوخی چشمان مستم بود، دیدگان مست شادی… شاید امروز بوی خوب رویا بود، در پس شیطنت مشام بازیگوش … آری آری امروز روز مرگ رویا نیست امروز … .
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم مهر 1386ساعت 22:19 توسط نگار |
